دوباره گفتن ِدلتنگیهای به جای مانده از بی قراری روزهای باتو
لب خشکانده;
و تکرار عبث ِعهدی نا نوشته , که دور تر از قرار مهر , ادامه دارد به خط  ِ روزها
نوید ِاسارت ِفردا می دهد...
غیر از این نبوده  که گواه ;
هنوزه خورشید ِکش آمده به شهریور است
به گِل مانده ذهن در تلفظ ِغریب ِواژه ی دوست داشتن.....