که جل پاره ی سبزی خویش به رویا سپرد
چه زود تابستان رفت
تا فریاد کلمه ای
غرور روز را در غفلت نمناکی آسمان
هرچه بلند
هر چه خیس
به بوی گٍل آویزد
هنوز به یاد تو گلو گس می شود
مبادا که سطری بیافریند...
RSS
