به تکرار ِ پرواز ِ سیاه ِ تو از مدار ِکاغذ های سبز ِ بهار 

رنگ ِآشتی به گور می رود

هر کوچه ی این خاک ِآشنا در سکوتی شبآویز به پتک الله اکبر سکه می خورد

و غریو ِآزادگی بامهای ِخاکی ِشهر

 ستاره ها را به لرزه داشته

و عصرهایش و عصر هایش حکایتی دگر است

انگار که خورشید به تماشا نشسته که خیال غروبش کِش می آید  و دور می شود از مدار دقیقه

نه ! این خورشید و آسمان‏‏‏‏‎ْْ‎‏‏ٌ

نه ! این شب و ستاره

به عزم و غریو  ِخاشاک ِ این وطن نمی رسد

 

به انتظار معجزه ما خو كرده ايم

گرچه پيشه مان كيميا گري نبود

ما به طلا شدن خو كرده ايم

بر آسمان خرداد و ابري سفيد ....

از اين دست ما عمري بسر كرده ايم

در انتظار باران ارديبهشت

به خشكي به جيره ما مويه كرده ايم

تو هرگز به یاد نداشتی

بلندی رویای نادیده را

که تنها در شبهای ٍدم کرده ی کش دار ٍبی باران

دور می شدُ و می گریخت ؛

از پهلویی به پهلوی دیگر لَنگر می اندازدُ

و می پیچد به انحنای ِسُربی ِ پیکری که نازک می شودُ و آب میرود

در رویای عَرَق ،

یخ می زند از درون ، قطره قطره می ماسَد روی صورت  زرد شده

و چنان تَب می کند...

که انگار ؛

التماس لبهای ترا بر پیشانیش

خواب دیده....

بوی سنگفرش های باران خورده ی جُلفا

جُلفا و رطوبت سیری ناپذیرش

کافه آشوب و تلخ ِ تلخ ِ قهوه هایش

شاید لیوان ِ پُر از آبی ...

 فرو کُند

بغض ِ تلخ تلخ ِ روزهایی که بارانش

نه بر جُلفا که

با این  گونه هایم

کرده بود آشوب.......

دستان معجزه گر ترا

 توان از آفرينش رفته

مگر

كه با هر زخمه

هزار ساز دل به آشوب مي زني 

هزار پرده به شور مي بري

يا كه بيداد آغاز مي كني و به آندم

 كه دستان مسيحايت به سكون آيد

با فسوني ديگر از نگاهت هزار هزار افسانه ی خزان رنگ مي زني

 نه!

چشمان اثيري ترا حاجت به هيچ ستاره نيست

دوباره گفتن ِدلتنگیهای به جای مانده از بی قراری روزهای باتو
لب خشکانده;
و تکرار عبث ِعهدی نا نوشته , که دور تر از قرار مهر , ادامه دارد به خط  ِ روزها
نوید ِاسارت ِفردا می دهد...
غیر از این نبوده  که گواه ;
هنوزه خورشید ِکش آمده به شهریور است
به گِل مانده ذهن در تلفظ ِغریب ِواژه ی دوست داشتن.....

آنقدر رنگ رنگ که خورشید
هزار هزار قلم
آسمان
ونور...
لله که جز آواز دستهایت نبود
دریغا که دستهایت
دستهایت
که می شناختمش
به آوازش به فریادش به وسعتش (چه واژه حقیر آمده)
نه اغراقم نیست
که تصویر گری
تنها خدای گونه
صفت ات نبود
که زندگی کشیدی
  عشق کشیدی
زیبا شدی
هنوز ستایش نشدی
آنقدر
که عدم شدی
تاریخ شدی
فردا شدی
زبانم به رعنایی دستانت نمی رسد ...
(سوگت را باور نکردم که جاوید تری ازهمیشه)



سهشنبهخاکستریهشتمامردادهشتادوهفت